بیا مطربا! همچو دانا حکیم

که شب را نهد راز بر روی روز،

بده! تا ز مکر آوران جهان

نماند ز ما هیچ مکری نهان

که می داند از نبض حال سقیم،

بنه بر رگ چنگ انگشت خویش!

بدان، درد پنهان هر سینه ریش