بنه بر رگ چنگ انگشت خویش!

نماند ز ما هیچ مکری نهان

بیا مطربا! همچو دانا حکیم

که می داند از نبض حال سقیم،

بدان، درد پنهان هر سینه ریش

بیا ساقیا! درده آن جام خاص!

که سازد مرا یک دم از من خلاص