بیا ساقیا! درده آن جام خاص!

که می داند از نبض حال سقیم،

بنه بر رگ چنگ انگشت خویش!

بدان، درد پنهان هر سینه ریش

که سازد مرا یک دم از من خلاص

ببرد ز من نسبت آب و گل

به ارواح قدس ام کند متصل