که سازد مرا یک دم از من خلاص

بنه بر رگ چنگ انگشت خویش!

بدان، درد پنهان هر سینه ریش

بیا ساقیا! درده آن جام خاص!

ببرد ز من نسبت آب و گل

به ارواح قدس ام کند متصل

بیا مطربا! در نی افکن خروش!