بیا ساقیا! بین به دلتنگی ام!

که از رشته جان زهش برده تاب

ز هر نغمه زیر، تیری فکن!

به من چوی شکاری نفیری فکن!

ببخش از می لعل یکرنگی ام!

چو جام بلور از می لاله گون

برونم برآور به رنگ درون!