بر او حلقه زد مار انگشت تو

کند اژدها بر در گنج، جای

ولی کم بود اژدها گنج زای

شد آن اژدها، گنج در مشت تو

چه گوهر فشان اند این گنج و مار

که شد پرگهر دامن روزگار

زهی طبع تو اوستاد سخن!