زهی طبع تو اوستاد سخن!

بر او حلقه زد مار انگشت تو

چه گوهر فشان اند این گنج و مار

که شد پرگهر دامن روزگار

ز مفتاح کلکت گشاد سخن

سخن را که از رونق افتاده بود

به کنج هوان رخت بنهاده بود،