ز مفتاح کلکت گشاد سخن

چه گوهر فشان اند این گنج و مار

که شد پرگهر دامن روزگار

زهی طبع تو اوستاد سخن!

سخن را که از رونق افتاده بود

به کنج هوان رخت بنهاده بود،

تو دادی دگر باره این آبروی