به نقش حقایق، دل آراستم

که این مال و جاه ارچه جان پرورست،

کمال سخن از همه بهترست

ز من این هنر بس که جان کاستم

بر این نخل نظمی که پرورده ام

به خون دل اش در بر آورده ام

مصیقل شد آیینه سان سینه ام