تا به میخانه برم پیر و جوان آرم تو را

من خموشم حال من می پرسی ای همدم که باز

نالم و از ناله خود در فغان آرم تو را

شکوه از پیری کنی زاهد بیا همراه من

ناله بی تاثیر و افغان بی اثر چون زین دو من

بر سر مهر ای مه نامهربان آرم تو را

گر نیارم بر زبان از غیر حرفی چون کنم