پر و بالم به حسرت ریخت در کنج قفس آخر

من و شب ها و درد انتظار و دل طپیدن ها

نصیحت های نیک اندیشیت گفتیم و نشنیدی

چها تا پیشت آید زین نصیحت ناشنیدن ها

خوشا ایام آزادی و در گلشن دویدن ها

کنون در من اگر بیند به خواری و غضب بیند

کجا رفت آن به روی من به شوق از شرم دیدن ها