خوشا ایام آزادی و در گلشن دویدن ها

نصیحت های نیک اندیشیت گفتیم و نشنیدی

چها تا پیشت آید زین نصیحت ناشنیدن ها

پر و بالم به حسرت ریخت در کنج قفس آخر

کنون در من اگر بیند به خواری و غضب بیند

کجا رفت آن به روی من به شوق از شرم دیدن ها

تغافل های او در بزم غیرم کشته بود امشب