ز شوق دیدن آن گل، ستم نگر که شدم

که اول از دل مجروح من نشان نگذاشت

ز بی وفایی گل بود مرغ دل آگاه

از آن به گلبن این گلشن آشیان نگذاشت

رضا به رخنه دیوار و باغبان نگذاشت

رسید کار به جایی که یار بگذارد

ز لطف بر دل من دستی، آسمان نگذاشت