حرفی مگر از دهان ما جست

آتش به سپهر زد شراری

کز آه شررفشان ما جست

غیر از که شنید سر عشقت

ز انسان که خورد نسیم بر گل

تیر تو ز استخوان ما جست

هاتف چو شراره ای که ناگاه