ز انسان که خورد نسیم بر گل

کز آه شررفشان ما جست

غیر از که شنید سر عشقت

حرفی مگر از دهان ما جست

تیر تو ز استخوان ما جست

هاتف چو شراره ای که ناگاه

ز آتش جهد از میان ما جست