سرو اگر جلوه کند با تن عریان به چمن

یاد من گو نکند غیر فراموشش باد

یار بی غیر که می در قدحش خون گردد

خون من گر همه ریزد به قدح نوشش باد

شرمی از جلوه آن سرو قبا پوشش باد

دوش می گفت که خونت شب دیگر ریزم

امشب امید که یاد از سخن دوشش باد