امشب امید که یاد از سخن دوشش باد

سرو اگر جلوه کند با تن عریان به چمن

شرمی از جلوه آن سرو قبا پوشش باد

دوش می گفت که خونت شب دیگر ریزم

ننگ یار است که یاد آرد از اغیار مدام

نام این فرقه بدنام فراموشش باد

دل که خو کرده به اندوه فراغت همه عمر