دل که خو کرده به اندوه فراغت همه عمر

امشب امید که یاد از سخن دوشش باد

ننگ یار است که یاد آرد از اغیار مدام

نام این فرقه بدنام فراموشش باد

با خیالت همه شب دست در آغوشش باد

هاتف از جور تو دم می نزند لیک تو را

شرمی از چشم پر آب و لب خاموشش باد