دوش می گفت که خونت شب دیگر ریزم

خون من گر همه ریزد به قدح نوشش باد

سرو اگر جلوه کند با تن عریان به چمن

شرمی از جلوه آن سرو قبا پوشش باد

امشب امید که یاد از سخن دوشش باد

ننگ یار است که یاد آرد از اغیار مدام

نام این فرقه بدنام فراموشش باد