به خانقاه منه پا که صوفیان مستند

مکن به چشم حقارت نظر به درویشان

که بی نیاز جهانند اگر تهی دستند

حریف عربده می کشان نه ای ای شیخ

غم بتان به همه عمر خوردم و افسوس

که آخر از غمشان مردم و ندانستند

ز جور مدعیان رفت از درت هاتف