چون ننالم که مرا گریه کنان می بیند

شکوه از جور تو ما را به زبان می گذرد

آه پیران کهن می گذرد از افلاک

هر کجا جلوه آن تازه جوان می گذرد

به ره خویش و ز من خنده زنان می گذرد