که داغ تازه ای بگذاردم بر دل ز هجرانش

پس از چندی کند یک لحظه با من یار دورانش

پس از عمری که می گردد به کامم یک نفس گردون

نمی دانم که می سازد؟ همان ساعت پشیمانش

چو از هم آشیان افتاد مرغی دور و تنها شد