چو از هم آشیان افتاد مرغی دور و تنها شد

که داغ تازه ای بگذاردم بر دل ز هجرانش

پس از عمری که می گردد به کامم یک نفس گردون

نمی دانم که می سازد؟ همان ساعت پشیمانش

بود کنج قفس خوشتر ز پرواز گلستانش

ز بی تابی همی جویم ز هر کس چاره دردی

که می دانم فرو می ماند افلاطون ز درمانش