دلش سخت است و پیمان سست از آن بی مهر سنگین دل

بود کنج قفس خوشتر ز پرواز گلستانش

ز بی تابی همی جویم ز هر کس چاره دردی

که می دانم فرو می ماند افلاطون ز درمانش

نبودم شکوه ای گر چون دلش می بود پیمانش

به من گفتی که جور من نهان می دار از مردم

تو هم نوعی جفا می کن که بتوان داشت پنهانش