نبودم شکوه ای گر چون دلش می بود پیمانش

ز بی تابی همی جویم ز هر کس چاره دردی

که می دانم فرو می ماند افلاطون ز درمانش

دلش سخت است و پیمان سست از آن بی مهر سنگین دل

به من گفتی که جور من نهان می دار از مردم

تو هم نوعی جفا می کن که بتوان داشت پنهانش

تن هاتف نزار از درد دوری دیدی و دردا