تن هاتف نزار از درد دوری دیدی و دردا

نبودم شکوه ای گر چون دلش می بود پیمانش

به من گفتی که جور من نهان می دار از مردم

تو هم نوعی جفا می کن که بتوان داشت پنهانش

ندانستی که هجرانت چها کرده است با جانش