اشکی اگر فشانم باید نهان فشانم

گر بی توام به دامن نقد دو کون ریزند

دامان بی نیازی بر این و آن فشانم

خالی نگرددم دل کز بیم او ز دیده

آیا بود که روزی فارغ ز محنت دام

گرد غریبی از بال در آشیان فشانم

سرو روان من کو هاتف که بر سر من