گرد غریبی از بال در آشیان فشانم

خالی نگرددم دل کز بیم او ز دیده

اشکی اگر فشانم باید نهان فشانم

آیا بود که روزی فارغ ز محنت دام

سرو روان من کو هاتف که بر سر من

چون پا نهد به پایش نقد روان فشانم