آسایشی که رفته است از خاطر آشیانم

اغیار راست نازت، عشاق را عتابت

محروم من که از تو نه این رسد نه آنم

مرغ اسیرم اما دارم درین اسیری

نخلم ز پا فتاده شادم که کرد فارغ

از فکر نوبهار و اندیشه خزانم

زنهار بعد مردن فرسوده چون شود تن