طلوع کرد ز خم آفتاب انور می

نه لعل راست نه یاقوت را نه مرجان را

به چشم اهل بصیرت صفای جوهر می

نماند از شب تاریک غم نشان که دگر

چه دید هاتف می کش ندانم از باده

که هر چه داشت به عالم گذاشت بر سر می