چه دید هاتف می کش ندانم از باده

به چشم اهل بصیرت صفای جوهر می

نماند از شب تاریک غم نشان که دگر

طلوع کرد ز خم آفتاب انور می

که هر چه داشت به عالم گذاشت بر سر می