از هیچکس نشنیده ام حرفی بدین بیهودگی

شستم ز می در پای خم، دامن ز هر آلودگی

دامن نشوید کس چرا، زابی بدین پالودگی

می گفت واعظ با کسان، دارد می و شاهد زیان

روزی که تن فرسایدم در خاک و جان آسایدم

هر ذره خاکم تو را جوید پس از فرسودگی

ای زاهد آسوده جان تا چند طعن عاشقان