ای زاهد آسوده جان تا چند طعن عاشقان

از هیچکس نشنیده ام حرفی بدین بیهودگی

روزی که تن فرسایدم در خاک و جان آسایدم

هر ذره خاکم تو را جوید پس از فرسودگی

آزار جان ما مکن شکرانه آسودگی

من شیخ دامن پاک را آگاهم از حال درون

هاتف تو از وی بهتری با صدهزار آلودگی