گرهی اگر چه هرگز نگشوده ام طمع بین

به چه حیله می بری دل تو که رخ نمی نمایی

شد از آشناییش جان ز تن و کنون که بینم

دل آشنا ندارد خبری ز آشنایی

که ز زلف یار دارم هوس گره گشایی

همه آرزوی هاتف تویی از دو عالم و بس

همه کام او برآید اگر از درش درآیی