که ز زلف یار دارم هوس گره گشایی

شد از آشناییش جان ز تن و کنون که بینم

دل آشنا ندارد خبری ز آشنایی

گرهی اگر چه هرگز نگشوده ام طمع بین

همه آرزوی هاتف تویی از دو عالم و بس

همه کام او برآید اگر از درش درآیی