چو روی لیلی و دامان مجنون لاله گون صحرا

نگشتی گر طراز گلشن دین سر و بالایت

ندیدی تا ابد بالای لا پیرایه الا

در آن روز سلامت سوز کز خون یلان گردد

کمان بر گوشه بر بندد گره چون ابروی لیلی

علم بگشاید از پرچم گره چون طره لیلا

ز آشوب زمین و ز گیر و دار پر دلان افتد