ز آشوب زمین و ز گیر و دار پر دلان افتد

چو روی لیلی و دامان مجنون لاله گون صحرا

کمان بر گوشه بر بندد گره چون ابروی لیلی

علم بگشاید از پرچم گره چون طره لیلا

بدانسان آسمان را لرزه بر تن رعشه بر اعضا

که پیچد بره را بر پای، حبل کفه میزان

درافتد گاو را بر شاخ، بند ترکش جوزا