دوحه اقبال را روی تو شیرین ثمر

ای ز تو خرم جهان چون ز صبا گلستان

ای به تو گیتی جوان چون شجر از برگ و بر

روضه اجلال را قد تو سرکش نهال

پایه گاه تو را دوش فلک تکیه گاه

جامه جاه تو را اطلس چرخ آستر

با کف زور آورت کوه گران سنگ، کاه