با دل در پرورت بحر جهان یک شمر

پایه گاه تو را دوش فلک تکیه گاه

جامه جاه تو را اطلس چرخ آستر

با کف زور آورت کوه گران سنگ، کاه

روز کمان کز کمین خیزد گردون به کین

وز دل آهن شرار شعله کشد بی حجر

هم ز خروش و فغان پاره شود گوش چرخ