نمی نازد به چوپانی شبان وادی ایمن

زهی از درک اقصی پایه جاهت خرد قاصر

ز احصاء فزون از حد کمالاتت زبان الکن

زمام خلق عالم گر به کف دارد چه فخر او را

ادیب فکرت آن داناست کاطفال دبستانش

ز فرط زیرکی خوانند چرخ پیر را کودن

گشاید نفحه جانبخش لطفت بوی بهرامج