ز فرط زیرکی خوانند چرخ پیر را کودن

زمام خلق عالم گر به کف دارد چه فخر او را

نمی نازد به چوپانی شبان وادی ایمن

ادیب فکرت آن داناست کاطفال دبستانش

گشاید نفحه جانبخش لطفت بوی بهرامج

زداید لمعه جانسوز قهرت زنگ بهرامن

فروزد شمع اقبالت به نور خویشتن آری