چراغ مهر عالم تاب مستغنی است از روغن

گشاید نفحه جانبخش لطفت بوی بهرامج

زداید لمعه جانسوز قهرت زنگ بهرامن

فروزد شمع اقبالت به نور خویشتن آری

عجب نبود اگر در عهد جود و دور انعامت

تهی ماند از گهر دریا و خالی شد در از معدن

کف جود تو در دامان خلق افشاند هر گوهر