تهی ماند از گهر دریا و خالی شد در از معدن

فروزد شمع اقبالت به نور خویشتن آری

چراغ مهر عالم تاب مستغنی است از روغن

عجب نبود اگر در عهد جود و دور انعامت

کف جود تو در دامان خلق افشاند هر گوهر

که دریا داشت در گنجینه یا کان داشت در مخزن

فلک مشاطه رخسار جاه توست از آن دایم