به عزم گلشن فردوس بال شوق زد برهم

هزار افسوس از آن نخل برومند ثمرپرور

که در باغ جهانش قامت از باد اجل شد خم

گرفتش دل ازین تنگ آشیان و طایر روحش

روان شد جانب گلزار جنت زین جهان و شد

روان از دیده احباب سیل خون ازین ماتم

چو بیرون رفت از غمخانه دنیای دون و شد