که در باغ جهانش قامت از باد اجل شد خم

دریغ و درد از آن شمع سحر خیزان که بود او را

دلی پر آتش از ترس خدا و دیده پرنم

هزار افسوس از آن نخل برومند ثمرپرور

گرفتش دل ازین تنگ آشیان و طایر روحش

به عزم گلشن فردوس بال شوق زد برهم

روان شد جانب گلزار جنت زین جهان و شد