بس سینه پر از آتش و بس دیده پر از نم

خان احمد دون کز ستم و ظلم پیاپی

بر خلق رساندی الم و رنج دمادم

آن فتنه عالم که ز ظلم و ستمش بود

نزدیک به آن شد که زهم ریزد و پاشد

از فتنه او سلسله عالم و آدم

صد شکر که شد کشته به خواری و ز قتلش