مجدد شد به حکم او اساس و تازه شد بنیان

گرش خلق جهان جان جهان گویند می شاید

که آمد عالم فرسوده را بر تن ز عدلش جان

کهن گلدسته قم را که ویران بود بنیادش

تعالی الله زهی گلدسته زیبا که پنداری

به هم بر بسته از گل دسته دهقان این بستان

بود مقری بر اوجش با سروش چرخ هم نغمه