برآشفت و سر سوی زابل نهاد

تو از چاکران کمتری بر درش

برادر نخواند ترا مادرش

ز گفتار او تنگ دل شد شغاد

همی رفت با کابلی چند مرد

دلی پر ز کین لب پر از باد سرد

بیامد به درگاه فرخ پدر