دلی پر ز کین لب پر از باد سرد

ز گفتار او تنگ دل شد شغاد

برآشفت و سر سوی زابل نهاد

همی رفت با کابلی چند مرد

بیامد به درگاه فرخ پدر

دلی پر ز چاره پر از کینه سر

هم انگه چو روی پسر دید زال