دل از متاع جهان کند از آن به آسانی

به کام ریخت به ناکام شربت فرقت

هزار حیف ازین مایه عفاف که بود

طراز قامت رعناش کسوت عصمت

که داشت دوش و برش زیب و زینت عفت

ازین سرای پرآشوب، جان آگاهش

ملول گشت و روان شد به خلوت جنت